Η όρνιθα παραμονή Πρωτοχρονιάς (το ποδαρ’κό)

Τα έθιμα για την καλοχρονιά. Το σφάξιμο της »όρνιθας» την παραμονή, στις 31 Δεκεμβρίου, »ποδαρ’κό» στη Λήμνο, »βασιλόκοτα» στη Λέσβο, ένα κοινό: ο τόπος σφαγής: το σπίτι, η οικεία, η κατοικία, η κατοικιά. Στην αυλή ή στη βρύση του σπιτιού στη Λήμνο, στην πόρτα του σπιτιού στη Λέσβο. Καθαγιάζεται και το σπίτι, πρώτα όμως η μάντρα, σκέπτομαι, ο φόβος της αναπαραγωγής, και οι δύο χώροι »ματώνονται», της μάντρας οι είσοδοι σταυρώνονται με το αίμα του »γουρτζελιού» ως σημάδι για το κακό που ξεχύνεται, όταν ανοίγουν οι ουρανοί, όπως επισημαίνεται για την Τήνο.
Αυτή η κότα, το ποδαρ’κό της Πρωτοχρονιάς, ένα σωρό πρακτικές για εγγυημένη ευφορία τον επόμενο χρόνο, αφού νεροβραστεί θα βγει ολόκληρη από την κατσαρόλα και θα κάτσει πρώτη στο τραπέζι. Κάνω σκηνή τη μάνα μου και τη φίλη της: να μαδίζουν με τα χέρια όλο το κρέας του μαγειρεμένου ζώου χωρίς να του σπάσουν τα κόκαλα, μόλις κάτσουν όλοι στο τραπέζι να σηκώνονται όρθιοι, η γυναίκα να υψώνει το κουτάλι στο ύψος του προσώπου της, να σταυροκοπιέται και να φωνάζει με τρεμάμενη φωνή, λες κι είναι το τελευταίο γεύμα, »Ευλογητός», να καθόμαστε στην καρέκλα και να τρώμε θεόκαφτη σούπα. Ούτε τα σίδερα κάτω από τις πόρτες, ούτε οι εικόνες που μπαινοβγαίνουν στο σπίτι, ούτε οι βρύσες που τρέχουν σαν τρελές με την αλλαγή του χρόνου, αλλά ένα όρθιο κουτάλι στα μάτια της νοικοκυράς μου έχει μείνει, κι ένα αιωρούμενο »ευλογητός», ευλογητός τις; Ο Θεός; Ο άνθρωπος; Ο άρτος; Ο χρόνος; Ο ποιος;

Ένα κείμενο του Γεώργιου-Ραφαήλ Γιαννέλη (αναρτήθηκε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *