Παραμύθι Λημνιό

Αν και απομαγνητοφωνημένο και δοσμένο στο ιδίωμα, είναι ένα από τα πιο προσφιλή μου λημνιά παραμύθια, προέρχεται από το Κοντοπούλι και αποτελεί, νομίζω, και εξαιρετικά σπάνιο τύπο όσον αφορά τα παράλογα της ανθρωποφαγίας.

Μνιά φορά κι ένα gαιρό ήταν ένας βασιλιάς και μνιά βασίλισσα, μνια οικογένεια βασιλική. Λοιπόν γέν’σεν η βασίλισσα και πήγαν οι Μοίρες να το μοιράσνε το παιδί και να το ευχηθούνε. Λοιπόν στα τρινύχτια πάγ’ η πρώτ’ και λέγ’ ‘‘θα ζήσ’ καλά, θα μεγαλώσ’, βασιλικιά οικογένεια…’‘, πάγ’ η δεύτερ’, ‘‘θα τακτοποιηθεί, θα γίν’ κοπέλα, θα γίν’ δεκαουχτώ χρουνώ,’‘, πάγ’ κι η τρίτ’ και λέγ’, ‘‘ναι ούλα τούτα, θα ζήσ’ gουντά στο βασιλιά ουραία και καλά, αλλά στα δεκαουχτώ τα χρόνια, στα δικαουχτό τα χρόνια θαν αλλάξ η ζουή τς’‘. Όταν άκ’σεν ου Βασιλιάς τς Μοίρες να του μοιράζ’νε του πιδί, αποφάjσεν κι είπεν με τε γναίκα τ’ τη βασίλσσα τι να κάμωμ το παιδί αυτό; Λοιπόν αποφασίσαν στ μέσ’ του ωκεανού να χτίσ’νε ένα παλάτ και να βάλ’νε τ’ gόρ μέσα όταν γίν’ δεκαουχτώ χρουνώ. Ε…το αποφασίσαν’, φκιάσαν το παλάτ’ στο πέλαγος, ε βάλαν ‘τ gοπέλα μέσα, βάλαν τ’ gοπέλα στο παλάτ’ με μνιά υπηρέτρια εμπιστευτικιά, κοπέλα, υπηρέτρια, όμορφ’ ωραία. Έτς το πήκαν’ έτσι το κάναν’. Βάλαν τ’ κοπέλα μέσα λοιπόν, ένα χρόνο, δύο χρόνια, τρία χρόνια. Στα τρία τα χρόνια δγήκαν νύχτα να περνά ένα βαπόρ από κει, αλλά είχεν τόσεν’ θύελλα, που ναυάjσεν το βαπόρ. Λοιπόν εκεί που καθόταν μέσα ακούνε Βοήθεια!Βοήθεια! ένας ναυαγός… λέγ’ η υπηρέτρια στ’ γκερά, κερά, λέγ’, ακούγεται από κάτ’ ένα ναυαγός, θα το ανεβάσομ’ απάν; Ναι λέγ’ θα τον ανεβάσομ. Λέγ’, α ξέρω γω, δεν κάν’, ου μπαμπάς σ’ είπεν άλλα..λέγ’ είναι κρίμα και θα τον ανεβάσομ! Ε πως θα τον ανεβάσομ που δεν κάν’…. Όχ’ λεγ’ θα τον ανεβάσομ! Ε… με τν εντολή τς κεράς καταβάζ η υπηρέτρια ένα σκοινί, δένεται ο ναυαγός και τον ανεβάζνε! Ε… ο ναυγός κ’μήθκεν, όλα και καλά, πουλύ ουραία. Εντωμεταξύ όταν κόπασεν η θάλασσα ο ναυαγός έφγεν, αλλά η κοπέλα έμεινεν έγκυος. Περάσαν οι εννιά μήνες, κάν’ ένα παιδί κι αυτός ο ναυαγός ήταν αράπς, μαύρος, αλλά εντάξ. Κάναν το παιδί, τακτοποιήσαν το παιδί, όταν γίνκεν και έγινεν όσο έγινεν, λέγ’ τι θα το κάμωμ αυτό το παιδί; Λέγ’ η υπηρέτρια στ κερά, τι θα το κάμωμ’ δηλαδή, θα το δεί ο μπαμπάς σ’ και πώς και τι ξέρω γω, αποφάσισεν η κερά να το σφάξνε το παιδί. ‘‘να το σφάξομ το παιδί, να το πετάξομ’ στ’ θάλασσα’‘. Κι άμα το βγάλ’ τς στεργιά και το δει ο μπαμπάς σ’ ε αποφάσισεν η κερά και λέγ’ θα το σφάξομ τ παιδί και θα το φάμε και δε θα καταλάβ κανένας τίποτα ε; και είπεν κι η υπηρέτρια ότι ήλιγεν η κερά. Καμνιά φορά το σφάζνε το παιδί, το μαγευρεύ’νε και gάντεν να το φάνε. Λέγ’ η κερά εγώ θα φάγω τα εντόσθια, το συκωτάκι από μέσα, και το φκάρ όλο θα το φάς εσυ! Έφαγεν η κερά το συκωτάκι από μέσα, τ’ καρδούλα και το άλλο τόφαγεν η καμέν η υπηρέτρια όλο. Τέλος πάντων, μάτωσε. Περάσαν δγιο χρόνια, περάσαν τρία χρόνια, περάσαν πέντε χρόνια, ήρθεν η κοπέλα ‘κοσπέντε χρουνώ, τριάντα, αποφάσισεν ου μπαμπάς αφού πέρασεν όλ η ιστορία να πάει να τ’ μπάρ’. Ντ’ μπήρεν, πάνε τ’ μπαίρνε, πάνε στο παλάτ’. Μετά είπεν ου βασιλιάς να ντ’ μπαντρέψω, καιρός ήταν, να τ’ παντρέψω τ’ κοπέλα, ήρθεν σε ηλικία, αγνή κοπελίτσα, εντάξ’. Βρίσκ’ ένα βασιλόπουλο, γίναν’ οι αρραβώνες, κάτσεν δγιο τρία χρόνια αρραβωνιασμέν’ και τελικά αγνή αρραβώνα. Και τελικά είπεν ότι αυτή την Κυριακή θα γίν και ο γάμος. Εντάξ. Λοιπόν, κάναν το γάμο ωραία και καλά το βράδ του γάμου λέει τν υπερέτρια υπερέτρια μαζί…..όταν παντρευτούμε τ’ μπρώτ’ τ’ βραδιά θα κοιμ’θείς μαζί ας απούμε με το βασιλόπουλο. Μα κυρία μου ‘γω λέει μνια υπηρέτρια με το αφεντικό; Θα πάς θα κοιμηθείς τς πρώτες τς ώρες μαζί και μετά όταν σηκωθείς να πάς ζντουαλέτα θα πέσω γω μαζί κι τηλίωσεν η ιστουρία. Και η κερά γίνκην κερά, κι ήνταν κερά. Μνια φορά ετς του είπεν έτς του έκανεν η υπηρέτρια. Εντωμεταξύ κοιμθήκαν μαζί με τν υπηρέτρια σκώθκην η υπηρέτρια έπεσεν η κερά ωραία και καλά, έτς. Περνάνε δγιο τρία χρόνια, στο ντρίτο το χρόνο θέλσεν η κερά να τη ξοντώς τν υπηρέτρια, σε λέει όλα τα μυστικά μ τα ξέρ, πρέπ τώρα να ποκεφαλιστεί. Πάγ’ στο μπαμπά, μπαμπά λέγ τν υπηρέτρια που έχω θέλω να ντ διώξω, να ντ σκοτώσω, βρε πιδί μ’ τόσα χρόνια έλπες, που τν είχες σαν αδερφή σ. σαν αυτό…. Όχ!θέλω ν’ τ’ σκοτώσω! Ο βασιλιάς δυσαρεστήθ’κεν αλλά… τέλος πάντων μπήκαν στ’ν υπερέτρια ότι αύριο η κερά σ’ θέλ’ να σε αποκεφαλίσ’. Τι θέλεις; Τι;….. τι τελευταίο λόγο τι θέλ’ς να πεις στν γκερά. Λέγ’ θέλω να φωνάξεις όλο το λαό, να πω δγιο γκουβέντες και μετά να με αποκεφαλίσ’. Η κερά είπεν όχ’! Θα τς σκοτώσες εν ψυχρώ χωρίς να φωνάξεις κανέναν και χωρίς με στο πλήθος. Λέγ’ εσύ λές έτς αλλά ούλα τς τα χρόνια στα έκαμνεν τα χαντίρια. Λέγ τώρα τελευταία να μη μπει κι αυτή το δικό τς; Εντάξ λοιπόν φωνάζ όλο το λαό, τν ανεβάζ στο μπαλκόν τν υπηρέτρια λέγ τν υπηρέτρια ότι όπως τόσα χρόνια έζησα με τν κερά μ τελευταία στιγμή θέλω να ντ μπώ δγιο λόγια. Βάλτε τεν έξω να τν βλέπω. Εκείν’ δεν ήθελεν να βγει. Ώχ’! Σκοτώστε τεν και φώναζεν κι αυτά. Λέγ ο … τόσα χρόνια ήμναι πιστή τώρα λέγ’ θέλω κι εγω να ντ μπω δγιο λόγια φατσικώς! Βγήκεν ήθελεν δεν ήθελεν η κερά βγαίν έξω λοιπόν, λέγ το πρώτο: θυμάσαι που ζήτησες τη μαύρη τη μπαμπέ… θυμάσαι που μου ζήτησες το μαύρο το σταφύλι, και γω σου το ανέβασα από το παραθύρι; Αλλά ήταν κι ένας γέρος λέει αλλά ήταν πουλύ σοφός. Ακόμα ένα. Η κερά φώναζεν σκοτώστε τεν! Ο βασιλιάς ου μπαμπάς τς είπεν όχ! Θα ολοκληρώσ’ τη φράς και μετά θα τ’ σκοτώσω… λοιπόν, ξανά λέγ’ και το δεύτερο. Θυμάσαι που εσφάξαμε τη μαύρη τη μπαμπέσα και ‘γω φαγα τα ξώφυλλα και συ έφαγες τα μέσα; Φώναζε κειν’ σκοτώστε τεν’.. όχ’, θα πω λέ’γ κιάκομα ένα κι ύστερα εντά’ξ. Λοιπόν λέει και το τρίτο: μαργαριτάαρι ατρύπητο είχα στην τραχηλιά μου κι έβγαλα και σου τόδωσα γιατί ήσουνα κερά μου. Ντωμεταξύ φώναζεν σκοτώστε τεν’ , και ο ένας ο γεραλαίος απ’ το πλήθος φωνάζ όχ’!όχ’! μη τ’ν σκοτώντ’ε θα σας πώ εγώ. Και πάγ’ και λέει, το μετάφρασεν’ ‘ντωμεταξύ αυτό… τα τρία τα… τς κουβέντες και λέγ’ αυτό το πρώτο είναι ανεβάσαν έναν μαυρό απ το παράθυρο και έκανε παιδί το δεύτερο το βράσαν’ και το φάγαν’ και το τρίτο ήταν αυτό. Ότι έπεσεν με το βασιλιά και συνέχ’σεν η βασίλισσα τον νύπνο. Και τιλικά παίρνε τ’ βασίλσα διατάζ’ ου βασιλιάς τρία άλογα …. Τ’ βάζ πίς απ’ τ’ν άμαξα δεν ένα σκοινί βάζ’ τ’ν βασιλοπούλα από πίσω τν δεν’ απ’ το λαιμό και ακόμα τρέχ’…!!! Τα τρία άλογα ακόμα τρέχνε! Τ σκοτώσαν ! και ντωμεταξύ το βασιλόπουλο παίρνει τν υπηρέτρια και ζήσαμ’ ‘μεις καλά και κείν’ καλύτερα.

Επιμέλεια -κείμενο: Γιώργος Γιαννέλης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *